Michał jest taki śmieszny, że po czterech dniach przebywania z nim umarłbyś ze śmiechu. Karol kupił sobie Subaru Imprezę i już wie jak spędzi wakacje. Jarek jest w kabarecie tylko dlatego, że ma ładną dziewczynę, a Marcin nie przyszedł na wywiad, bo „zaliczył zgona” – tylko dla Tygodnika „Poniedziałek” Kabaret Skeczów Męczących.

Skąd czerpiecie pomysły do skeczów?
Jesteśmy „krejzolami” (śmiech). A tak na serio to z życia je bierzemy, obserwujemy ludzi. Nie wiem czy zauważyłaś, ale jak przyszłaś tutaj do nas to na początku obserwowaliśmy też ciebie. Pomysły bierzemy z tego co się dzieje wokół nas, np. z wesela czy wieczoru kawalerskiego, na którym byliśmy.

Co zainspirowało Was na wieczorze kawalerskim?
Nie wiemy co tam się działo, ale przeważnie jest tak, że nikt nie wie (śmiech). Pamiętamy wszystko z organizacji, która była jeszcze na trzeźwo. W każdym bądź razie inspirują nas ludzie, których spotykamy czy piłka nożna. Lubimy patrzeć kto przychodzi na nasze występy i nawiązywać potem w skeczach do tego, bo np. dość często zdarzają się ludzie, którzy są bardzo śmiesznie ubrani.

Spotkaliście ostatnio kogoś kto był śmiesznie ubrany?
Tak, kilka dni temu spotkaliśmy mistrza świata jeśli chodzi o turystykę (śmiech). Opisujemy od góry: flanelowa koszula, czerwona czapeczka z prostym daszkiem, spodnie ¾ takie bojówki (typowo bazarowe), sandały i białe skarpety. Zachował minimalną odległość po między spodniami i skarpetkami, to były jakieś dwa centymetry. Idealny turysta w Egipcie. Bardzo nas zainspirował i prawdopodobnie kiedyś taka postać pojawi się na scenie. Jak będziemy robić jakiś skecz o turyście to „bankowo” będzie tak ubrany jak ten gość, bo to jest mistrzostwo świata. Twój strój też nas trochę zainspirował, także może kiedyś też sobie założymy takie krótkie spodenki jak ty. Fakt gorzej będziemy wyglądać, bo mamy dużo włosów na nogach (śmiech), ale warto spróbować.

Co robicie, kiedy macie już pomysł na skecz? Siadacie w studio i go tworzycie? Jak to wygląda?
To wygląda tak, że albo Karol, który jest tutaj obecny, albo Marcin, który niestety zaliczył „mega zgona”(śmiech) i nie dotarł na ten wywiad coś tam sobie piszą w sensie, że przynoszą szkielet jakiegoś skeczu. Wtedy siadamy na próbach i robimy wszystko tak, by było bardzo śmieszne. Generalnie to jest bardzo trudna rzecz zrobienie śmiesznego skeczu, to jest bardzo długa droga. Skecze, które napiszemy pokazujemy publiczności i weryfikujemy czy to jest śmieszne czy nie. Widać to po reakcjach ludzi i wtedy albo coś zmieniamy albo nie. Jeżeli ludzie się śmieją to znaczy, że to jest dobre. Staramy się cały czas skecze „tuningować”. Robimy bardzo dużo prób, jeśli nie mamy żadnego występu w miesiącu to widzimy się codziennie przez 30 dni.

Zdarza się, że na scenie sami się śmiejcie ze swoich skeczy, które pokazujecie ludziom?
Tak oczywiście i wtedy jest najfajniej. W tych wszystkich skeczach mamy swoje momenty, które uwielbiamy. Na przykład czasami się ktoś pomyli i ma wtedy smutne oczy drobiu – my tak to nazywamy. To są takie wielkie oczy, bardzo smutne, on nie wie co jest dalej, my zaczynamy się śmiać i jest fajnie. Nigdy nie powstrzymujemy się od śmiechu. Żaden nasz występ nie jest taki sam, zawsze coś dodajemy, by było inaczej.

Kim jesteście z zawodu?
Ja jestem szynszylem, a on małym krecikiem (śmiech). Na serio to mamy w swoim gronie politologa, magistra inżynierii i niedoszłego filologa angielskiego. Naszym głównym zajęciem jest jednak skecz. To jest nasza praca, hobby i nasze przekleństwo (śmiech). Staramy się zajmować tym bardzo profesjonalnie. Normalny widz nie zdaje sobie sprawy z tego jaka ta praca jest trudna. Wiele osób myśli, że praca w kabarecie to super sprawa, bo się cały czas śmiejesz. Czasami jest tak, że nie mamy ochoty się śmiać, a ta praca wymaga zawsze dobrego poczucia humoru.

Dlaczego taka nazwa kabaretu?
To są bardzo zamierzchłe czasy, kiedy odkryliśmy, że możemy być kabareciarzami. Byliśmy ludźmi, którzy próbowali wszystko organizować, kombinować, byliśmy tacy zabawni wtedy. Ja z Michałem i Marcinem, którego nie ma chodziliśmy razem do szkoły i mieszkaliśmy na osiedlu, które nazywało się KSM. Jak robiliśmy kabaret to zastanawialiśmy się nad nazwą i pomyśleliśmy, że nazwiemy kabaret KSM jak nasze osiedle. Rozwinęliśmy ten skrót kabaret skeczów męczących i tak jest do dziś. Trochę mało trafna nazywa, bo słowo męczący kojarzy się źle, ale dorobiliśmy do tego swoją, skuteczną ideologię, że męczymy śmiechem, że każdy wychodzi zdrowszy, szczęśliwszy z naszych występów.

Na co dzień też jesteście tacy zabawni?
Ja na co dzień jestem taki zabawny, że jak byś spędziła ze mną 4 dni to byś umarła ze śmiechu (śmiech). A tak na poważnie duża część tego co robimy na scenie wynika z naszych predyspozycji naturalnych, jesteśmy takimi „krejzolami”, mamy wuwuzele w głowie (śmiech). Dużą część naszego prywatnego bycia sobą przenosimy na scenę, dodajemy do tego trochę „pikanteri”, bo przecież każdy człowiek jest w swojej naturze nudny, dlatego my dodajemy do tego dużo „pikanteri”. W ogóle z racji pracy jaką wykonujemy ludzie oczekują tego, żebyśmy byli śmieszni.

Jakaś śmieszna sytuacja z waszego występu?
Takich sytuacji jest mnóstwo. Widzowie są różni i wiele rzeczy dzieje się spontanicznie. Jest typ widza, który podczas całego występu trzyma się barierki i gwiżdże, są tacy, którzy starają się wszystko wytłumaczyć np. pada jakieś pytanie na scenie, to są osoby, które biorą to na serio i krzyczą, że oni wiedzą i potrafią krzyczeć przez cały skecz, żeby ich docenić. My wiemy, że oni wiedzą, ale to jest skecz. Kiedyś zapytaliśmy publiczność, żeby podała nam przed skeczem nazwę klubu nocnego, do którego uczęszczają i zgłosił się pan, który miał 86 promili we krwi. Był jedyną osobą, która była odważna i z ciekawości zapytaliśmy go do jakiego klubu nocnego uczęszcza a on odpowiedział, że do Biedronki (śmiech). To przełożyło się na reakcję publiczności. Mamy też taki sprawdzony patent, nasze ulubione pytanie, które zadajemy: czy są wśród widzów pary małżeńskie. Zawsze nikt nie podnosi ręki i jest to w automatyczny sposób zabawne, bo 3 tysiące ludzi na widowni i nie ma małżeństwa.

Jaki jest wasz ulubiony skecz?
Mój ulubiony skecz to "Wieczór kawalerski", bo w nim nie gram i mogę sobie odpocząć i jest świetny (śmiech). Łatwiej byłoby powiedzieć, których skeczów nie lubimy. Mamy kilka, które można pokazywać zawsze i wszędzie i ludzie je lubią, a nam się już znudziły, albo po prostu chcielibyśmy pokazać coś nowego, a jednak ludzie mają swoje jakieś ulubione i trzeba je często powtarzać.

Nad którym skeczem najdłużej pracowaliście?
Nad każdym pracujemy zawsze bardzo długo, ale najdłużej chyba nad "Gram telegrą", który miał premierę telewizyjną. I odkąd pojawił się on w telewizji bardzo się zmienił i wygląda już trochę inaczej. Od momentu napisania i pokazania pierwszy raz skeczu do momentu kiedy on jest naprawdę dobry mija przeważnie 3 miesiące. W tym czasie przechodzi różne metamorfozy.

Są wakacje planujecie jakiś wyjazd?
Tak, ale na pewno osobno. Jarek: ja sobie pojadę na działkę i będę patrzył co tam ciekawego rośnie, bo mam nową działkę (śmiech). Karol: ja też wakacje spędzę w domu i będę jeździł samochodem. Jarek: bo Karol kupił sobie Subaru Imprezę (śmiech). Michał: ja jadę nad morze do kolegi i pewnie morza nie zobaczę (śmiech).

Chcecie powiedzieć jeszcze coś istotnego?
Wyłącz dyktafon to powiemy ci coś bardzo istotnego (śmiech).

Rozmawiała: Magda Łyko

"Poniedziałek - Extra Tygodnik Częstochowski"

Od ponad 40 lat jest niekwestionowaną królową polskiej sceny muzycznej. Któż nie nucił „Małgośki” i nie wsiadał do „pociągu byle jakiego”. 11 lipca Maryla Rodowicz zaśpiewa dla mławskiej publiczności.

Ekstra Mława: Jakiego repertuaru możemy się spodziewać?

Maryla Rodowicz: Na koncertach śpiewam to czego oczekują ludzie, znane hity i najnowsze piosenki

Wydana w 2008 r. płyta „JEST CUDNIE” to bardzo dobry krążek. Jak by go Pani umiejscowiła w swojej dyskografii ?

- To płyta wyjątkowo spójna, produkowana przez Andrzeja Smolika. Dobrze się jej słucha, sama nie wiem, po prostu kolejna dobra płyta w moim dorobku.

Na pani oficjalnej stronie pojawiła się informacja, że pracuje pani jednocześnie nad dwoma płytami, przy czym jedna z nich ma być niespodzianką, a na drugiej znajdą się odnalezione teksty Agnieszki Osieckiej.  Jaka to będzie płyta i kiedy możemy spodziewać się premiery?
- Pierwsza płyta mam nadzieję, że ukaże się w tym roku, w listopadzie. To będzie prezent dla samej siebie. Druga z tekstami Agnieszki Osieckiej powinna się ukazać w pierwszej połowie przyszłego roku. To będzie hitowa płyta. Mam połowę muzyki - reszta się pisze.

Z czym się Pani kojarzy Mława?

- W latach 80 śpiewałam taką piosenkę z tekstem Osieckiej-Mława...siedzę w Mławie, przy czarnej kawie i dobrze się bawię, a jakże...

Dziękujemy za rozmowę.

„Extra Mława”